San Pedro de Regueiro
PRELIMINAR
San Pedro de Regueiro
Comentarios e agradecementos de visitantes
San Pedro de Regueiro
Un pobo de altura
Personas y personajes
Qué facer. Para onde ir
Un canto ao pobo
Un pobo sempre estará presente na mente dos que naceron no seu seo e ha de ser o estandarte que se enarbore en cada encontro lonxe do fogar, porque a terra onde se nace e parte da identidade que vai connosco polos camiños do mundo. Este pensamento sempre ronda os recordos e as memorias da metade dos nativos deste pequeno pobo,os que, por causas moi diversas, tiveron que deixalo un día para sair en pos dun mellor porvir, unha vida digna e para encarar con mellores armas a loita co futuro.
Un pobo con historia

Cada pobo ten a súa historia, os seus costumes e tradicións típicas, que lle aportan unhos trazos moi característicos e diferénciano de outros de xeito especial, que aínda sendo da mesma rexión, cada un ten as súas particularidades e signos propios. Así mesmo, son os seus habitantes, os veciños que o conforman, os que, ao longo do tempo fixeron posible que as devanditas tradicións e costumes se poidan manter e pasen de xeración en xeración, marcando o desenvolvemento histórico do lugar e da súa xente, dando a ámbolos dous unhas sinais de identidade propias.
Sempre me moveu un interese especial pola historia do pobo que me viu nacer; conocer os seus días pretéritos e sobre todo a orixe de tódalas súas tradicións. Esta páxina web permitirá, co aporte de todos, a reconstrucción do pasado dese pobo que é tan noso, para ir cara o futuro con maior conciencia do que somos como comunidade. Por iso, debemos ter sempre presentes as nosas costumes ancestrais, contribuindo á súa conservación e divulgación, xa que compoñen un invalorable legado dos nosos devanceiros. Ademáis, non só constituúen unha herdanza histórica, senón, tamén, socio-cultural, que caracteriza ao noso pobo e á súa xente. Un dos obxetivos deste traballo é recompilar información sobre as costumes máis representativas do pobo, moitas delas xa desaparecidas, pero que se conservan na memoria dos nosos maiores.

Non atoparemos niguén mellor que os propios protagonistas, os nosos veciños máis vellos, para que nos falen e ilustren sobre as tradiciós e costumes da nosa aldea. De ahí, a importancia da súa participación neste foro aberto, no que a súa colaboración, axuda, interés, constancia..., serán determinantes para que esta iniciatica cada vez vaia en aumento. O noso pobo merece isto e moito máis.

De festa en festa

Celébranse moitas festas no calendario relixioso e pagán deste pobo, pero destacan especialmente, a do santo patrón: San Pedro (29 de xuño), San Sadurniño (10 de xuño)e en menor importancia a de Reis (6 de xaneiro). Ademáis, debemos destacar o Martes de Entroido, Xoves Santo, o Magosto e o Nadal.
En todas elas predominan as grandes papatorias, nas que se xuntan todos os membros da familia na "gran mesa" do comedor. Alí degústanse os máis apetitosos manxares, desde o cocido e os callos, pasando por toda clase de guisos aldeanos e dun tempo para acá os infaltables mariscos. Rematando o ágape con deliciosos doces e bizcochos diferentes, de acordo á época do ano. O café (de pota, a ser posible) e un desfile dos mellores licores completan a maxestuosa celebración. E despois... a bailar no campo da festa ata o amencer, porque así o manda a relixión.
Montaña madre
La montaña ha sido su lecho y asidero a lo largo de su existencia que se pierde en las sombras de los siglos, y nadie sabe a ciencia cierta la fecha de la primera piedra, del primer asentamiento y el primer morador. No hay archivos ni datos estadísticos, sólo el deseo de existir y mirar hacia el futuro.
Vista general
Entre la montaña y el cielo
Al subir la empinada cuesta que lleva desde Carballiño hasta O Paraño, e iniciar el descenso hacia los límites con Pontevedra, allí encontramos esta misteriosa aldea, como un oasis en mitad del azul, abrazada a la carretera que vertebra su larga humanidad y deja su marca indeleble de norte a sur.
La Mansión de José
Nada más entrar al pueblo, se puede observar a la derecha, después de la primera curva, una impresionante mansión de estilo "isabelino", fabricada en bloques de cemento sacados de moldes hechos a medida, elaborados con precisión por el propietario, José Lorenzo, quien, desgraciadamente, pocos meses después de ver concluida su obra maestra, falleció. Sin embargo, él vive entre aquellas cuatro paredes cerradas a cal y canto desde su partida; en cada esquina puede oírse su respiración profunda de trabajador incansable y a veces, en las noches, se escuchan voces que llegan de lo alto pidiendo "máis cemento e auga, Manolo".
 
Díme lo que piensas
Páxina elaborada por: Xulio Martìnez Prado."Un fillo do pobo".